کافه شکلات

فکر نکنم کسی پیدا بشه که از امپول خاطره خوبی داشته باشه. همیشه از بچگی وقتی پدر مادر رو اذیت میکردیم میگفتن میبریمت بهت سوزن بزنن! در نتیجه وقتی اسم امپول رو میشنیدیم مو به تنمون سیخ میشد که هیچ، دلمون می خواست اصلا به دنیا نیامده بودیم که در یک روزی بریم سوزنی بشیم.
از تب مالت و کهیرهای پوستی و سینوزیت و کم خونی گرفته تا ساده ترینش که اسهال استفراغ بود!
من هم مثل بقیه بچه ها وقتی میشنیدم که دکتر امپول داده کلی گریه زاری میکردم که من نمیخوام امپول بزنم و این حرفها.
دوران تب مالت زیاد یادم نمونده ولی دورانی که سینوزیت داشتم در یک مقطعی از بیماری، دکتر 10 تا امپول داده بود که هر روز بزنم. یادمه وقتی با همون دلهره و استرس و خیالاتی که افشین به خوبی توصیفش کرده، به نزدیکی درمانگاه میرسیدم، وقتی از پیاده رو به سر کوچه ای نزدیک میشدیم که که درمانگاه توش بود و سر کوچه یه مغازه بود که تنها چند حرف آخر اسم مغازه" ران" دیده میشد ، با خودم میگفتم: دیگه تموم شد. رسیدی. دیگه هیچ کاری نمیشه کرد. چقدر از اون مغازه که بادیدن حروف آخرش تنم میلرزید، بدم میامد. اسم مغازه نورباران بود.
خانومی که برام امپول میزد دیگه دلش برا من سوخته بود که داره هر روز منو سوراخ میکنه. به امپول زدن این خانوم عادت کرده بودم. یه بار از مامانم پرسید مگه چند تا امپول داره؟ مامان گفت ده تا.
همین شل کن شل کن آمپول زن که افشین گفت هم هنوز در یاد من که تنمو سفت میکردم و آمپول زن شاکی میشد، باقی مونده. بعد ها مامان بهم گفت که هیچ وقت طاقت نداشته وارد شدن سوزن در بدن بچه هاشو ببینه. تو اتاق میامد و دلداری میداد ولی نگاه نمیکرد!
( فقط قبل از آمپولی شدن بود که مامان منو میبرد یه مغازه نزدیک درمانگاه و برام ابمیوه میخرید. میگفت نباید ضعف داشته باشی وگرنه وقتی آمپول زدن حالت بد میشه. شاید هم برا دلگرمی و خوشحال شدن من این کارو میکرد)

در همین درمانگاه پزشک کودکانی بود که من تا 5-6 سال پیش هم پیشش میرفتم ! همون پزشکی که سینوزیت منو تشخیص داد. وگرنه پزشکهای جوان الان که اصلا حوصله مریض ندارم و فقط حق ویزیت میگیرن و اصلا عمق قضیه براشون مهم نیست. این پزشک که اسمش دکتر حریری بود همیشه به مریضهاش آمپول میداد. برادرم میگفت اینها باید امپول بدن تا بساط تزریقاتی درمانگاه پابرجا باشه. وگرنه میتونن با قرص و کپسول بیمار رو درمان کنند. گرچه اگه اون امپولهارو نزده بود الان معلوم نیست چه وضعی داشتم.
مشکل من فقط به امپول زدن محدود نمیشد. بچه که بودم نمیتونستم قرص و کپسول رو ببلعم. مامان بیچارم زجر میکشید تا من دارو بخورم.اکثر اوقات هم مجبور میشد تو آب حل کنه. که بعدا فهمیدم که کار اشتباهی بوده. هروقت هم دکتر کپسول میداد و مامان میگفت شربت بده، تو داروخانه دکتر میپرسید دخترتون مگه چند سالشه؟
یادمه قوطی قرص آهن رو قایم کردم تا مجبورنشم طعم تلخ و آهنی قرص که وقتی در آب حل میشه بدتر هم میشه تحمل کنم. دوران سینوزیت هم کپسولهارو قورت نمیدادم و مامان وقتی نصفه شب به من کپسول میداد الکی قورت میدادم و وقتی مامان میرفت، لای دستمال کاغذی تف میکردم!
اینکه چطوری شد که من بالاخره تونستم قرص ببلعم خدا میداند.
سر همین قضیه قورت دادن یکی از پزشکهای درمانگاه به من گفت: قرص که ندم، آمپول که ندم، پس دعا بنویسم؟؟؟؟
برا همین من ترجیح میدادم و البته مجبور میشدم برا بهتر شدن مریضی، به آمپول تن بدم.

یه همکاری داشتیم و داریم که وقتی یه بار داشت به یکی از نیروهای کار دانشجویی توضیح میداد که با نرم افزار مخصوص چطوری کار کنه، وقتی دانشجو جلوی این همکارمون تمرین میکرد، همکارمون میگفت بله بله تموم شد تموم شد.
یکی از دانشجوها گفت: اقای فلانی انگار داره آمپول میزنه که میگه تموم شد تموم شد!!!
چند سال پیش در بیمارستان 501 ارتش، مشغول دوره کاراموزی کمکهای اولیه بودم. اگه از توضیح مسائل مختلف تلخ و شیرینی که پیش اومد بگذریم، یکی از ماجراها برای من موندگار شد.

مثلا آمپول زدن بلد شده بودم امابا کلی ترس و دلهره سوزن رو داخل باسن مظلوم بیماران میکردم. یه بار آقایی دراز کشید و من براش امپول زدم. بعد تزریق، بیمار از روی تختش بلند نشد. گفتم مشکلی هست؟ گفت انگار سفت شده. من هم ترسیدم و همونطور که بیمار به شکم دراز کشیده بود، پاهاشو چند دقیقه مالیدم!
بعدا وقتی ماجرا رو برای دوستان تعریف کردم، گفتن طرف همینو ازت می خواسته و ناز کرده و تو هم خوب بهش فاز دادی!!!

همیشه وقتی میبینم یه وبلاگ یا سایتی مدتها به روز نشده، با خودم میگم نکنه طرف روحش شاد شده؟
 چند وقت پیش یکی از سرویس دهنده های وبلاگ، خبر فوت یکی از کاربران فعالشو زده بود، با خودم گفتم حالا خوبه اینجوری طرفدارانشو باخبر کردن.وگرنه بیچاره ها هی به وبلاگش سر میزدن و میدیدن هیچ خبری نیست.
بعضی از نویسنده های بلاگ یا به علت خستگی یا عدم دسترسی به اینترنت یا مشغله های زندگی فرصت نمیکنن وبلاگشونو آپدیت کنن ولی مشکل اینه که خبری هم از این تغییر روند کاریشون به بازدید کننده ها نمیدن و یکی هم مثل من پیدا میشه که فکر میکنه طرف عمرشو داده به خانوادش.
به نظرم پسورد وبلاگ و ایمیل از چیزهاییه که آدم باید یه جا یادداشت کنه تا اگه یه وقت براش اتفاقی افتاد، بازمانده ها خبر نبودنشو به دوستاش بدن. لااقل یه دعا و حمد وسوره هم نثار روح طرف میکنند.

چند وقتی بود از حامد خبری نبود. نگران شدم. خواب دیدم گرفتنش. در وبلاگش گفته بود که یه مدت نیست ولی باز هم نگران بودم. بعد چند ماه فهمیدم خوابم درست بوده و ... . نگرانی من بی مورد نبود...

گفت: اون خودش گور خودشو کند. اینجا فیلم اکشن میزاشتن! اینجارو کرده بودن... . هم یکی از پسرها بود مینشست کنارش اونهم هر روز، هم با یکی از همکارها تیریپ عشقولانه گذاشته بود.تا اینکه فلانی و فلانی متوجه شدن. این اومد دست پیش بگیره پس نیفته، باعث اخراج هردوتاشون شد.تقصیر خودش بود.آبروریزی کرد که دیگه وساطتت هیشکی مورد قبول رئیس نیفتاد.
گفتم: خوب هر کسی توی زندگیش اشتباهاتی میکنه. مطمئنا اونهم متنبه شده  والان پشیمونه.
گفت: یه سری از اشتباهات قابل جبران نیست. کل زندگیتو بهم میریزه. پشیمونی دیگه سودی نداره.
گفتم: فکر کردی تقصیر خودش بوده؟ روند زندگیش در خطاهاش نقشی نداشتن؟ نباید بی انصافی کرد. قبوله که خطای بزرگی مرتکب شده . بدون شناخت موقعیت فلان کرده. ولی شرایط الانش خیلی بحرانیه. کاش میشد یه فرصت دیگه بهش داد.
گفت: وقتی که به پولش نیاز داشت برا چی این کارو کرد. چرا حالیش نشد که باید مراقب رفتارش باشه. پشیمونی دیگه سودی نداره.
گفتم: چقدر پشت کسی که با ماندنش مخالفت کرد بد و بیراه میگه و نفرینش میکنه. میگه هیچ وقت نمیبخششه. تا الان که ماجرا رو نمیدونستم میگفتم حرفش درسته. ولی الان میبینم که اون کسی که اخراجش کرد هم حق داشته.نباید یه طرفه به قاضی رفت.

مادربزرگم میگه: چرا فلانی بچه دار نمیشه؟ مشکل از زنه یا مرد؟
من میگم: خوب بچه دار بشن که چی بشه. ما چه گلی به سر خانوادمون زدیم که بچه های ما بزنن. ما که نسل انقلاب هستیم شدیم این. چه برسه به نسل الان که دیگه بزرگ بشن حتی معلوم نیست آب و برق دارن یا نه. مشکلات دیگشون بماند. چرا خیانت کنیم و به دنیا بیاریمشون تا بعدا به ما بگن مارو چرا به دنیا آوردید؟
مادربزرگم میگه: خوب اگه زن و شوهر بچه دار نشن، مال و اموالشون به کی میرسه؟!!
من میگم: گذشت اون زمون که هر کی برا خودش زمین و باغی داشت و اربابی میکرد. خانواده های الان چیزی جز وام و قسط برای بچه هاشون به ارث نمیزارن.
تا وقتی نرفتی دانشگاه میگن: چرا نمیری دانشگاه. درس بخون کنکور قبول بشی. وگرنه ...
دانشگاهت که تموم شد میگن: چرا ازدواج نمیکنی: خواستگار نداری؟ دختر گیرت نمیاد؟ ایرادی داری؟
بعد که ازدواج کردی ( از قضایای مراسم ازدواج و تشریفات بی خودیش هم بگذریم) نوبت بچه دار شدن میرسه. یک ماه نشده میگن خبری نیست؟ نمیخواهید بجنبید؟ دیر میشه ها. سن بره بالا خطر هم میره بالا.
بچه اول به دنیا اومد چند ماه نگذشته میگن بچه دوم نمیاری؟ این دختره، یه پسر هم باید بیاری. یا اگه دختر نداری یعنی هیچی نداری و باید دختردار هم بشی.
بچه دار که شدی مرحله به مرحله درباره غذا خوردن و راه رفتن و مدرسه رفتنش ازت سوال میپرسند. به وقت ازدواج هم که رسیدن میگن این داماد بود گرفتی؟ این چه عروس بی ریختیه؟ یادت باشه مادرشوهر بازی دربیاری ها و....
وقتی کمی سن بالا رفت آخرش میگن: پس چرا نمیمیری؟؟؟؟؟؟؟