کافه شکلات

یک شنبه هفته ای که گذشت همراه با دانشگاه به نمایشگاه کتاب رفتیم. اگه از ماجراهای این روز بگذریم عناوین کتابهای فارسی موجود در نمایشگاه، کمی تامل برانگیز بود.
با گشت و گذار بین چند راهرو در شبستان مصلی میشد، حدس زد که در بقیه غرفه های نمایشگاه چه کتابهایی موجوده. البته این مسئله، هر سال تکرار میشه و فقط برای امسال نیست.

نگاهی داریم به کتب منتخب این نمایشگاه:
کتابهای آشپزی  اعم از آشپزی یانگوم، آشپزی در خواب، آشپزی در سه سوت، چگونه یک آشپز شویم و ... بخشی از کتب منتشر شده توسط ناشران به خصوص ناشران مذهبی رو تشکیل میداد.

انواع و اقسام کتب روانشناسی ازدواج با موضوعات زناشویی مثل:  تفاهم در 5 دقیقه، آموزشهای قبل از ازدواج، چگونه همسر خود را روی بند آویزان کنیم، چگونه زبان مادرشوهر را گاز بگیریم، چگونه برای خود شوهر پیدا کنیم، چگونه همسر خود را تحمل کنیم، چگونه فرزند 6 ماهه را روی گاز بگذاریم، انواع روشهای حاملگی اینترنتی و ...

انواع کتابهای روانشناسی اعتماد به نفس و همانند آن همچون: لطفا سوسک نباشید، لطفا گوسفند نباشید، مارمولکها را قورت بده، لطفا بزغاله باشید، چگونه پشم گوسفند را بچینیم ( روشهای مقابله با رقیب)، چگونه سر دخترها را شیره بمالیم، روشهای مختلف گاوچرانی( روشهای افزایش اعتماد به نفس)

عناوین مختلف کتب کارشناسی و کارشناسی ارشد مانند: چگونه یک روزه کارشناس شویم، طی کردن پله های ترقی با آزمونهای هاچ، تست زنی معکوس با قابلیت کسب رتبه یک کنکور و ...

درسته که کمی در عناوین کتابها مبالغه کردم اما باور کنید این اسمهای عجیب و غریب هر روز داره به کتب فارسی اضافه میشه و اکثرا محتواشون یکیه ولی با اسامی عجیب و غریب سعی در ترغیب مشتری به خرید دارند.
آیا واقعا تمام این کتابها ارزش خرید دارند؟

هفته ای که گذشت اصلا هفته خوبی نبود. از همون روز شنبه که با گاز فلفل شروع شد و تا آخرهفته هم مسائل حاشیه ای دیگه ای پیش اومد که حسابی آزارم داد. ولی آخر آخرش خیلی خوب بود.
جمعه بعدظهر در حین همان انبارگردانی که گفته بودم، چیزای تازه ای پیدا کردم که هم خاطراتم بیشتر از قبل زنده شد و هم سوژه های مناسبی برای کافه فراهم شد.
از مامان پرسیده بودم که کتابهای فارسی اول و دوم دبستان رو هنوز نگه داشته یا نه، ولی مامان گفته بود همه رو ریخته دور . ولی جمعه این دو تا کتاب رو پیدا کردم و جیغی از سر خوشحالی کشیدم.با اشتیاق فراوان ورقشون زدم و...

میدونستم که یکسری از لوازم زمان کودکی رو نگه داشتم ولی فرصتی برای پیدا کردنشون نبود. مثلا پازلهای اون موقع رو هنوز نگه داشتم و دیروز تونستم یه بار دیگه درستشون کنم و آماده کنم برای عکس گرفتن.
کتابهای دبستان و روزنامه های سال 52 و لاک پشت اسباب بازی و دفتر دیکته های من و برادرام و نامه های شاگردان مامانم در آخر سال و دفتر خاطرات برادرم و ...
همه اینها دیروز کشف شد و باعث شد خستگی این هفته رو فراموش کنم. خالا فقط باید کمر همت ببندم و بزارموشن توی کافه. تا شاید بقیه هم مثل من از خوشحالی جیغ بنفش بکشند.

اتفاق دیروز مانع از این شد که امروز بتونم از روی شوق و ذوق از باقی خاطرات روز معلم بگم. اما  اگه امروز بگذره ذکر باقی خاطرات در روزهای دیگه لطف چندانی نداره.

 12 اردیبهشت(فردا) روز معلمه. خاطره برای گفتن زیاد هست، برای همین از امروز به استقبال روز معلم رفتم.

روز معلم برای همه اونهایی که مادر یا پدرشون معلم بودن یا هستن روز خیلی به یاد ماندنیه. منظورم هدیه هاییه که شاگردان برای معلمهاشون میارن و اون روز رو جشن میگیرن. بگذریم از اینکه یه سری از روی مجبوری هدیه میارن تا نکنه ضایع بشن یا معلم بهشون لج کنه و یکسری هم از روی رغبت .

یه زمانی شاگردای کلاس هر کدوم تک تک برای معلمشون هدیه میگرفتن . اما به مرور متوجه شدن این همه هدایایی که معلم با زحمت فراوان با خودش به خونه میبره، شاید از هر ده تا یکیش به دردبخور باشه و معلم بیچاره به فکر این باید باشه که اینهمه مجسمه و گل پلاستیکی رو چکار کنه!

برای همین هم به تدریج جا افتاد که خانواده ها پول بزارن روی هم و یه هدیه برای معلم بخرن. حالا بر مبنای پولی که جمع میشد فکر میکردن که چی بخرن بهتره. این بین هم افرادی بودن که ترجیح میدادن خودشون به تنهایی هدیه بیارن تا بلکه به اقتصاد خانواده کمکی کرده باشن!

یادمه روزهای معلم دل توی دل نداشتم که مامان زودتر بیاد خونه. مامان شیفت عصر بود و ما بعدظهر باید منتظر میموندیم تا مامان بیاد خونه. یه بار وقتی صدای در رو شنیدم با اشتیاق دویدم جلوی در. اما وقتی دیدم بابا اومده گفتم: "اه تویی فکر کردم مامانه!!!"
هنوز هم که هنوزه بعد گذشت سالها، این ماجرا یاد اهالی خانه مونده و به یادم میارن که یادته به بابا چی گفتی؟!

وقتی هم مامان میامد اصلا مجال نمیدادیم لباسهاشو عوض کنه. با برادرام دورشو میگرفتیم و مامان کادو هارو میزاشت زمین و من که عشق کادو باز کردن بودم، کادوهایی که قبلا تو کلاس یه بار باز شده بود رو دوباره  باز میکردم وبا دیدن تک تکشون ذوق میکردم.
آخرش میدیدم که هیچ کدومش به درد من که هیچ، به درد مامانم هم نمیخوره. اکثرا یا مجسمه بود و یا قابهای شیشه های که از پشت عکس شمع و گل پروانه و عبارت "معلم تو را سپاس" چاپ شده بود!

اینقدر از این هدیه ها جمع میشد که مامانم به همسایه و خاله و عمه هم از این غنائم روز معلم میداد و چند خانواده دیگه رو هم ذوق مرگ میکرد!
ناگفته نماند که ما هم از این هدایا برای معلمهای مدرسه هم میبردیم. البته در دوران ابتدایی نمیشد با یه روز تاخیر کادو برد ، برای همین هدایای درست حسابی که به مامان داده شده بود، هدیه سال اینده معلمهای ما میشد.

بعضی از شاگردای مامان برای من هم مخصوص کادو میاوردن و من هم ذوق مرگ میشدم که یکی دوستم داره!!!
یه دفعه یکی آلبوم عکس آورد که هنوز هم دارم و خیلی دوستش دارم. چون اون موقع این مدل آلبوم هنوز توی بورس نبود نمیشد جایی خریدش.

ادامه دارد...